Soil & More

Hoe functioneert klimaatbescherming door CO₂-compensatie?

Het principe achter CO₂-compensatie is dat de hoeveelheid CO₂ die een bedrijf in een bepaalde periode heeft gegenereerd, ergens anders in de wereld bespaard wordt door middel van klimaatbeschermingsmaatregelen; bijvoorbeeld door bebossing van bomen die het broeikasgas CO₂ kunnen binden. Het bedrijf koopt emissiecertificaten en financiert daarmee dergelijke klimaatbeschermingsprojecten. Het aantal certificaten is afhankelijk van de hoeveelheid CO₂ die het bedrijf heeft uitgestoten. Om ervoor te zorgen dat het geld echt in zinvolle projecten wordt geïnvesteerd, helpen wereldwijd erkende normen zoals Gold Standard, VCS of CDM bij de selectie.

Welke invloed kan landbouw op klimaatbescherming en CO₂-compensatie uitoefenen?

De landbouw is verantwoordelijk voor een aanzienlijk deel van alle broeikasgassen die wereldwijd worden uitgestoten. De landbouw is goed voor ongeveer 13 % van de CO2-uitstoot. Maar de landbouw kan ook voor het tegenovergestelde zorgen, namelijk CO₂ verminderen en binden. De manier waarop de landbouw wordt uitgevoerd is daarbij erg belangrijk: Studies hebben aangetoond dat biologische landbouw een bijdrage kan leveren aan klimaatbescherming en klimaatvriendelijker is dan conventionele landbouw. ​​[1]

Het is duidelijk dat het weglaten van chemisch-synthetische bestrijdingsmiddelen en minerale meststoffen of het gebruik van regionaal geteeld voer in de biologische landbouw resulteert in een betere energiebalans. Minder algemeen bekend is welke effecten de bodem en zijn toestand heeft op klimaatbescherming. Tobias Bandel, een bodemexpert van Soil & More Impacts, heeft ons uitgelegd dat een kwart van de koolstof, die is opgeslagen in de aarde (terrestrische koolstof), gebonden is in de planten in het regenwoud, een kwart in steenkoollagen en bijna 50 procent in de bovenste bodemlaag van ongeveer 30 cm. De bodem is daarmee de grootste terrestrische koolstofopslag ter wereld.

Dit kan echter alleen werken als de bodem gezond is en niet verloren gaat door erosie. Vruchtbare bodems worden gekenmerkt door een hoog humusgehalte. Humus is het langzaam afbreekbare deel van organische componenten in de bodem, die belangrijke voedingsstoffen leveren aan planten. De biologische landbouw bevordert het verrijken van de bodem met humus door de inzet van vruchtwisseling en door af te zien van het gebruik van kunstmest. Dat betekent dat niet alleen de planten profiteren van een hoog humusgehalte; een humusrijke bodem bindt ook meer CO₂, omdat het veel organische koolstofverbindingen bevat.

​​[1] De gegevens over het verband tussen biologische landbouw en klimaatbescherming zijn gebaseerd op het volgende Duitse artikel: Ist Bio klimafreundlich?